Nieuwe stand van zaken

Afgelopen vrijdag ben ik weer in het ziekenhuis geweest. Moest voor een controle bij dokter Eijgendaal zijn. Ze was enorm tevreden over het resultaat. Het bot groeit mooi aan elkaar en er is alleen maar botgroei te zien op de plek waar het nodig is. Dit is een goed teken. Verder staat het bot mooi op zijn plek. De kans was namelijk aanwezig dat het bot in de lengterichting verplaatst, omdat het een stuk korter is.\n\nHet ging allemaal zelfs zo goed dat ze me pas over een half jaar terug wil zien. Normaal gesproken zou ik me over 2 maanden weer moeten melden, maar dat is nu dus niet nodig.\n\nAl met al goed bericht en mooier had ik niet durven hopen. Wel is ze heel voorzichtig. Voor het skieën heb ik een brace meegekregen. Als ik nu namelijk nog iets aan die onderarm krijg dan is er erg weinig wat men nog voor me kan doen. Daarom dus voorzichtig zijn. Mountainbiken heeft ze me tot juni 2010 dan ook afgeraden. Ik zal me dus moeten gaan vermaken op de racefiets en de winter dus op de rollerbank moeten doorbrengen. Op zich wel een kleine tegenvaller, maar ben me er wel goed van bewust dat dit mijn laatste kans is.\n\nOp zich is het ook niet zo’n probleem, want heb genoeg te doen voor mijn revalidatie.

Fysio

Gisteren voor de laatste keer bij mijn vaste fysiotherapeute geweest. Sinds ruim een jaar ben ik bij Kim onder behandeling geweest en hier heb ik veel aan gehad. Ook al zat er op een gegeven moment geen progressie meer in en bleek meer en meer dat ik een bewegingsbeperking had heeft ze er toch voor gezorgd dat mijn onderarm en elleboog redelijk los bleven en de spieren niet te verkrampt werden.\n\nOok deze laatste behandeling heeft ze er voor gezorgd dat de spieren in mijn onderarm weer enigszins los komen. Na de 4e operatie zitten deze muur en muur vast. Nu een dag later voelt het weer stukken beter en kan ik weer eens lekker met 2 handen typen. Gisteren ook even een extensie van 17 graden gehaald. Dit is weer een nieuw record. Tijdens de OK hebben ze 15 graden gehaald, maar dat heb ik zelf niet gezien, aangezien ik lekker lag te slapen. Misschien maar goed ook, want ik denk dat ik door het plafond was gegaan van de pijn.\n\n17 graden is voor mij dus een nieuw record. Heb dit weliswaar bereikt met een beetje gewicht in de hand, maar toch. Buigen gaat nog iets minder, 105 graden waar ik 130 op OK haalden, hier moet ik dus nog wel even flink op gaan oefenen. De pro en supinatie van de arm gaan redelijk. Pronatie mag ik nog niet verder als 45 graden, omdat ik anders kans heb op luxatie (ontwrichting). Dit gaat eigenlijk redelijk makkelijk. Supinatie is wat moeilijker hier zou ik 60 graden moeten halen (waar ik eerst maar 5 kon halen). Op dit moment krijg ik de arm echter niet van zijn plek en moet ik echt met helpen met mijn andere arm. Hier zal dus ook nog stevig op geoefend moeten worden.\n\nDe wond begint nu eindelijk heel langzaam dicht te groeien en er komt steeds minder rommel uit. Dat is dus ook een positief teken. Verder krijg ik van veel mensen te horen dat het weer op een echte arm begint te lijken en dat heb ik toch zeker een jaar niet gehoord. Ook Kim gaf aan dat de arm er goed uit zag en mooi was qua kleur en vorm. Al met al dus een hoop positief nieuws, maar we zijn er nog lang niet. Er zal nog heel veel geoefend moeten worden.

Klotsend armpje

Gisteren toch maar even naar de huisartsenpost geweest. De wond bleef maar opengaan en er kwamen grote hoeveelheden bloed uit. Verder kreeg ik het idee dat er een grote vochtbel onder de huid zit. Dit is niet alleen erg lastig met oefenen, maar het geeft ook een vreselijke zooi.\n\nHet blijkt dat ik een groot onderhuids hematoom heb. Deze bloedprop wordt opgeruimd en daarvoor maakt het lichaam het eerst weer vloeibaar. Aangezien de huid nog niet volledig is dichtgegroeid zoekt het vocht zich een uitweg via de opening. Volgens de dienstdoende arts is hier niks aan te doen. Het voordeel ervan is dat ik het vocht er zelf uit kan drukken en mijn lichaam het niet af hoeft te voeren. Nadeel is wel dat de kans op ontstekking groot is en dan ben ik nog verder van huis. Hier moet ik dus maar heel voorzichtig mee zijn.\n\nDe arts wist ook nog te vertellen dat het wel eens heel lang kon gaan duren voor de wond dicht gaat en er zelfs kans is dat ie verder open gaat. Al met al een redelijke tegenvaller, maar weet wel waar ik aan toe ben. Moet dus maar voorzichtig zijn met mijn klotsende armpje.\n\nMorgen weer naar de huisarts waar als het goed is de hechtingen worden verwijderd.

Herfst

Aangezien ik met mijn geblesseerde elleboog niet de hele dag kan oefenen en ook zo af en toe naar buiten moet heb ik vandaag, maar eens een lekkere wandeling gemaakt. Even lekker door het bos naar mijn ouders wandelen. Daar een kopje koffie doen, broodje bij de supermarkt halen en dan weer terug. Al met al ben ik zo een uurtje aan het wandelen. Kan echt genieten van de mooie herfstkleuren en de frisse buitenlucht doet me goed. \n\nHet gaat elke dag ook een stuk beter met de elleboog, hoewel er nog wel een behoorlijke zwelling aanwezig is. Oefenen is ook lastig. De wond wil niet echt lekker dicht gaan en oefenen draagt daar ook niet echt aan bij, want bij het buigen van de elleboog breng je natuurlijk weer behoorlijk wat spanning op de huid. Moet dus op zoek naar een gulle middenweg, een compromis. Iets wat ik lastig vind, wil namelijk graag gewoon de hele dag bezig kunnen zijn met buigen en strekken om zo zo snel mogelijk weer over de volledige functionaliteit te kunnen beschikken. Gelukkig kan ik wel goed positief blijven. Maandag mogen de hechtingen er uit en dan hoop ik dat alles een stuk beter zal gaan.

Operatie geslaagd

Zonet ben ik terug gekomen uit het ziekenhuis. Heb er 4 dagen moeten verblijven. Kennelijk heb ik ergens zitten slapen, want toen de verpleger die me op ving vertelde dat ik 3 tot 4 dagen moest blijven moest ik wel even slikken. Evengoed verander je er niks aan en dus heb ik me erbij neergelegd.\n\nDonderdag om 8.00 uur lag ik op de OK en is men begonnen met het oplappen van mijn elleboog. Onderstaande is wat men volgens het operatierapport heeft gedaan. Zelf heb ik er heerlijk bij liggen slapen.\n\nEr is behoorlijk veel littekenweefsel en verklevingen weggesneden. Hierna heeft men de plaat aan 1 kant losgemaakt en het spaakbeen doorgezaagd. Daarna is het spaakbeen opnieuw uitgericht. Hierbij zijn ze tot de conclusie gekomen dat de kop van mijn spaakbeen (radiuskop) een slijtage van de 4e graad laat zien. Dit is de hoogste graad en betekend zoiets als: compleet onbruikbaar. Daarop is besloten om het grootste deel van de kop te verwijderen. Ook zonder schijn je goed te kunnen functioneren.\n\nAls ik wakker word voel ik meteen of er gips om mijn arm zit. Dit blijkt niet het geval en dus zal ik meteen met revalideren moeten starten. Dezelfde middag zit er al een fysio aan mijn arm te trekken met een groot bloedbad tot gevolg. Stukje bij beetje gaat het steeds iets beter met me. Elke dag voel ik me weer beter worden. Vanochtend heeft dit tot ontslag geleid. Raar idee eigenlijk je doet het goed, maar toch ontslagen. :-,,,,)\n\nInmiddels ben ik thuis en zit ik dit verhaal met 1 hand te typen (valt best tegen eigenlijk). Het is nu zaak voor me om zoveel mogelijk te bewegen en het vocht eruit te krijgen. Over 4 weken mag ik me weer melden bij het ziekenhuis. Nu ga ik stoppen, want mijn goede hand word nu ook moe.

Telefoontje

Eindelijk is het verlossende telefoontje gekomen. Vanochtend werd ik gebeld door het Amphia ziekenhuis. Donderdag 15 oktober moet ik me om 7.15 uur melden aan de balie. Wel vreselijk vroeg aangezien ik eerst nog anderhalf uur moet rijden, maar dat moet je er dan maar voor over hebben.\n\nOndanks het feit dat ik wist dat dit telefoontje ging komen gaat er toch een bepaalde spanning door me heen. Heb ontzettend uitgekeken naar deze operatie en misschien kijk ik nog wel harder uit naar het eindresultaat. Na een jaar sukkelen kan ik me amper meer voorstellen hoe mijn arm daarvoor gefunctioneerd heeft. Ben me er terdege van bewust dat het nooit meer helemaal goed gaat komen. \n\nToch vraag ik me continue af hoe ik er over 3 maanden bij loop en over een half jaar en een jaar. We zullen het zien……

Eigen domein

Vandaag, maar eens de knoop doorgehakt en mijn eigen domeinnaam laten registreren. Vanaf heden is mijn site benaderen via http://www.richardbeumer.nl. Kon niks creatiefs bedenken en deze naam was nog vrij. Wellicht dat ik in de toekomst nog eens wat anders laat registreren, maar voorlopig houd ik het hier maar bij. Om de één of andere reden vind ik deze naam wel bij me passen. De oude link zal nog wel een tijdje in de lucht blijven. Deze wordt immers nog via google door enkele mensen per dag gehit. \n\nVerder gaat het allemaal zijn gangetje. Beetje klungelen in en om het huis. In september een paar keer een goede vriend geholpen met zijn nieuwe huis. Met de familie gevierd dat opa en oma beide 85 jaar geworden zijn. De openhaard aan één kant dichtgemetseld, zodat ie meer trekt en zo ben je zonder dat je er erg in hebt al snel weer een maand verder.\n\nWel hoorde ik wat weinig vanuit het ziekenhuis waar ik in september onder het mes zou gaan. Afgelopen week dus zelf maar in de telefoon geklommen. Een stem aan de andere kant kon me vertellen dat ik ingepland sta voor 15 oktober. Dit moest alleen nog goedgekeurd worden door de artsen en het OK personeel. Zo ja dan zal ik deze week een telefoontje krijgen. \n\nAan de ene kant vind ik het best spannend en aan de andere kant kan ik ook weer niet wachten tot het zover is. Woensdag is het op de kop af een jaar geleden dat ik voor de laatste keer op de operatietafel lag. De radiuskop is toen terug gezet en vastgehecht met bindweefsel. Achteraf heeft dit niet echt mogen baten en dus moet ik nog een keer geöpereerd worden.\n\nDe laatste tijd heb ik wat weinig geschreven hier. Zelf had ik een beetje het gevoel dat ik erg weinig te melden had. Nu ik naar de word count onderin kijk heb ik er toch weer 316 woorden op zitten. Al met al dus een best verhaal. Misschien moet ik dus maar vaker wat gaan schrijven. Met dat goede voornemen houd ik het nu, maar weer voor gezien. Ga lekker naar de sportschool even een uurtje spinnen.

Duchenne Heroes 2009

Aankomende zondag gaat de Duchenne Heroes weer van start. Ruim 300 mountainbikers zullen in 7 dagen van Luxemburg naar Nijmegen fietsen. Zij hebben zich hiervoor laten sponsoren en de opbrengst komt volledig ten goede aan het onderzoek om deze ziekte een halt toe te roepen.\n\nDuchenne is een spierontwikkelings ziekte die zich vooral voordoet bij jongetjes. Doordat de ziekte niet te genezen is worden deze mensen vaak niet ouder dan 30 jaar. In Nederland zijn ongeveer 800 jongens met duchenne. Aangezien de overheid geen geld beschikbaar stelt voor onderzoek moeten alle financieële middelen bijeengebracht worden door initiatieven als Duchenne Heroes\n\nOp hun site hebben ze nu een twitterfountain staat waarmee je via twitter de deelnemers een hart onder de riem kan steken. Deze fountain vind je ook hiernaast.\n\nEen hart onder de riem is natuurlijk een mooi gebaar, maar het gaat natuurlijk maar om 1 ding. Sponsors!\n

duchenneheroes.jpg

\n

Cloud Computing | HealthCare Social Media | Microsoft Specialist | Papa | Trotse Partner | Fietsfanaat